NAJBLIŻSZE WYDARZENIA

Najbliższe wydarzenia:

22.08.2020 r.godz. 11.00 – IV Międzykulturowy Przegląd Piosenki w Żabinie

05.09.2020 r. godz. 11.00 – Urocz. Narodzenia NMP – Odpust parafialny – Mszy Św. dziękczynnej za 20 lat posługi duszpasterskiej w parafii przewodniczył będzie ks. bp Adrian Galbas SAC

Polecany post

Wirtualny spacer po żabińskim kościele

 Zapraszamy do wirtualnego zwiedzania naszej świątyni.  Spacer wykonany przez p. Zbigniewa Bieleniewicza obejmuje kilka poziomów oraz s...

Historia parafii

Wieś Żabin powstała w pierwszej połowie XVI w. Nazwa tej miejscowości najprawdopodobniej pochodzi od imienia Prusa Sabina (zmieniała się ona później w zależności od ludności zamieszkujących te tereny: po polsku – Żabin, po litewsku – Szabinen, po niemiecku Schabienen). W 1657 r. wojska tatarskie pustoszą te ziemie, paląc miejscowy kościół i domy mieszkańców. Z tego czasu pochodzi wzmianka o męczeństwie jednego z mieszkańców Żabina (dziadka tamtejszego pastora), który został przez Tatarów ugodzony dzidą i upieczony.
            Na początku XVIII w. przez parafię przetoczyła się potężna epidemia dżumy. Po dwóch latach trwania choroby zmarła większa część ludności. Wiele wsi opustoszało na wiele lat. Tylko w samym Żabinie zmarło ok. 100 osób, przez co jak donoszą kroniki „życie w parafii całkowicie zamarło”.
            W początkach XIX w. Żabin miał dwie szkoły parafialne (rzecz spotykana w tamtych czasach tylko w miastach): niemiecko-litewską i niemiecko-polsko-litewską. Do pierwszej chodziło 34 dzieci, zaś do drugiej 84 dzieci. Dane te pochodzące z 1804 r. podają także, że wśród parafian było 640 osób znających tylko język polski, 566 osób znających tylko język litewski i 1425 osób, dla których można było odprawiać nabożeństwa po niemiecku.
Pierwszy kościół w Żabinie zbudowano między rokiem 1565 a 1570. Parafię erygowano dopiero w 1609 r. Była to parafia ewangelicka. Charakterystyczne jest to, że już wtedy proboszczowie w Żabinie mówili trzema językami, ze względu na mieszany skład ludności. W 1672 r. powstała nowa świątynia, orientowana, tzn. oś jej biegła od zachodu ku wschodowi. Szczyt wschodni pochodzi z 1745 r., wieża zaś z 1746 r. Ściany kościoła zostały znacznie przebudowane w 1817 r. Tak jak we wszystkich protestanckich budynkach sakralnych, tak i w Żabinie, wyposażenie świątyni było skromne. Protestanci odrzucali potrzebę wypełniania swych świątyń różnymi przedmiotami, ograniczali się jedynie do umieszczenia w niej ołtarza z amboną, organów oraz ławek, zachowując surowy charakter zewnętrznego i wewnętrznego wystroju architektonicznego. Z czasów budowli gotyckiej zachowała się jedynie dolna część murów korpusu oraz wieża; z oryginalnego wyposażenia kościoła – ołtarz z ok. 1680 r.
Po II wojnie światowej kościół został oddany do użytku ludności katolickiej. Został on gruntownie odrestaurowany i wyposażony. Od 8 grudnia 1968 r. istnieje tu samodzielna placówka duszpasterska, natomiast kanonicznie parafia została erygowana 12 września 1981 r.

(na podst. opracowania ks. Wojciecha Guzewicza)